EBEVEYNLİK GERÇEKLİĞİ İLE YÜZLEŞMEK

Bir şey yap. Hoş olsun. Çok mu sıkıntı? O vakit hoş bir şey söyle. Lisanın mi

dönmüyor? Hoş bir şey gör. Yahut, hoş bir şey yaz. Beceremez misin?

Öyleyse hoş bir şeye başla. Fakat daima hoş olsun. Zira “her insan ölecek

yaşta.” geç kalmayasın.

Şemsi Tebrizi

Hoş Hareketler Yapın ,Çünkü Allah Hoşluk Yapanları Sever (Bakara 195 )

Hayat ,insana her an değişik sürprizlerle geliyor.Her sürpriz onu taşımayı ve

oluşturduğu değişime uyumlu davranışlar sergilemeyi

gerektiriyor.Sürprizlerin en değerlisi ,dokuz ay emek emek büyüyen

doğumuyla ömrümüzü kendi rengine boyayan küçük insan yavrusu olsa

gerek…

Ebeveyn olmak ,Bir başlangıç yapmak demek ,her şeye tekrar .Kucağı

dopdolu olmak ve kendini pahalı hissetmek demek .Ebeveyn olmak öylesine

pahalı kılıyor ki insanı ,bazen öbür rollerinizi bile unutturabiliyor.Bir canlı ki

sizin etrafınızda dönüyor.Sizde onun etrafında aşık maşuk alakası .Siz ona

sütünüzü o ise size bütünlüğünüzü veriyor.Yarım kalan yanınızı tamamlıyor.

Hisleri tamamlanıyor içinizde . Öncesinde tasayı hiç bu kadar yakından

tanımamış oluyorsunuz .Ve şefkati ,gelecek tasasını .Günler geçtikçe

karnınızda oluşturulan yeni formları izlerken büyüleniyor, hoşluğa dair

yargılarınız tekrar oluşuyor.Artık hiçbir çocuğu o kadar hoş

göremiyorsunuz.

Buna hoş bir örnek de aşağıdaki mesel ile anlatılmaktadır. Bir gün karga

yavrusunu kaybetmiş telaşla sağına ve soluna yavrusunu soruyormuş.

Buradan bembeyaz bir yavru geçti mi? .Diğer kuşlar beyaz bir yavru görmedik

lakin şu ilerde simsiyah bir yavru var “ diye karşılık vermişler .Karga Yavrusunu

görünce ona .”Benim yumurta beyazı yavrum ” diye sarılmış Bütün kuşlar

şaşırarak birazda alaylı “Kendi siyah yavrusu anneye yumurta beyazı

görünürmüş” diye gülüşmüşler.

Uzun yıllardır ebeveynlerle görüşüyorum. Birinci görüşmede daima şu kelamları

duyarım onlardan .”Ah Nurşen hanım öylesine zeki ki yavrum şunları şunları

yapıyor .Bu zekası ziyan olmasın düzgün bir eğitim alsın, istiyorum.”Oysa

ebeveynlerin anlattıkları birçok defa çocuğun gelişim sürecinde göstermesi

gereken olağan davranışlardır.”.Ben büyük bir ilgiyle dinlerim .(Duyguyu

biliyorum çünkü… annelik konusunda ortak paydalarımızdan biri de budur.

Çocuklarımı daima başkalarından farklı görmek onlardaki eşsiz potansiyele

hayran olmak” benimde bir anne olarak zaafım.

İşte bu ebeveynlik coşkunluğu, insanı sarmalar ve bütün bir ömrü çocuğa

adamasına sebep olur.

Coşkunluk heyecan ve ümitlerle geçen vakit orta ara beşere çaresiz anlarda

yaşatmıyor değildir. İki yaşı şefkat sarmalıyla geçiren çocuk ,sonrasında

ayrışmak istemektedir .Direnir ve kendi kimliğini ortaya koyar “İstemiyom

,Men yürüyeceğim” diyerek başkaldırır.Etrafı karıştıran oyuncaklarını fırlatan

ve tepinerek ağlayan bir çocuk hayallerimizden uyandırır

ebeveynleri.Başkalarında gördüğümüzde “Ailesi uygun terbiye verememiş”

diyerek geçiştirdiğimiz davranışlar artık bize de çaresiz anlar yaşatmaya

başlamıştır.

Sonrasına yönelişler yaşarız kriz anlarında öncelikle şuur altımızda kayıtlı

olan kendi annemizin davranışlarından medet umarız.Oysa vakit

değişmiş.Çocuklar başkalaşmıştır.

Çocuk eğitimi ile ilgili okunacak kitaplar kütüphanemizi doldurmaya başlar.

Verilen formüller, teklifler bizim çocuğumuzda birden fazla kere işe yaramamaktadır.

Eş dost sohbetleri daima çocuklar üzerine yönelir. Eşimizle kendimize dair

hususlara bir türlü giremeyiz. Evliliğimiz ebeveynliğimize dönüvermiştir.

Bu ortada biz arayıştayızdır. Bir eğitim modeli bulmak isteriz.Tam da bizim

çocuğumuza nazaran olan.Bu öğrenme modelini uygulamak çok çaba istemesin

.Çocuğun Birden düzelmesine sebep olsun. İsteriz. Konuşunca anlasın .Hemen

dinlesin” Tabi ki anneciğim babacığım siz nasıl isterseniz.” Desin diye bekleriz

Halbuki bir bitki yetiştirmek bile birçok emek ve vakit istediğini unutuveririz.

Bambunun macerası bizim için kıymetli bir örnektir.

Evvel bambu ağacının tohumu ekilir, sulanır

ve

gübrelenir.

Birinci yıl tohumda rastgele bir değişiklik olmaz. Tohum ikinci yılda

yine sulanıp gübrelenir. Bambu ağacı hala toprağın dışına

filiz vermiyordur. Uçuncu ve dördüncü yıllarda da usanılmadan her yıl yapılan

süreç tekrar

edilir . Bambu tohumu sulanır ve gübrelenir.

Lakin inatçı tohum filiz vermez. Cinliler büyük bir sabırla besinci yılda da

bambuya su

ve gübre vermeye devam ederler.

Nihayet besinci yılın sonlarına hakikat bambu yeşermeye baslar ve altı

hafta üzere kısa bir müddette yaklaşık 27 metre uzunluğuna ulaşır.

Aklımıza şu sorular gelir.

Biz bambu ağacını daha öncesinden topraktan çıkmasını başaramazmıyız?

Bambu ağacı 27 metrelik boya 6 haftada mı yoksa 5 yılda mı ulaşmıştır?

Tohum 5 yıl boyunca bakımı yapılmasaydı da bu kadar uzar mıydı?

Öyleyse bu sorulara verilecek karşılık bize amacımız noktasında ışık olacaktır.

Çocukların yetiştirilmesinde de vakit prosedür ve sabır çok değerli yer

tutmaktadır.

İşte yazımızın başlangıcında Şemsi Tebrizinin söylediği üzere

Bir şey yap. Hoş olsun. Çok mu güç? O vakit hoş bir şey söyle. Lisanın mi

dönmüyor? Hoş bir şey gör yahut, hoş bir şey yaz. Beceremez misin?

Öyleyse hoş bir şeye başla. Ancak daima hoş olsun. Zira “her insan ölecek

yaşta.” geç kalmayasın.

Şemsi Tebrizi

Hoş şeylere bir başlangıç yapmak için buradayız…

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir