SINAV KAYGISI BAŞARISIZLIĞIN KAPISINI ÇALARSA

Neredeyse birinci okuldan beri milyonlarca öğrenci aşikâr imtihanlara hazırlanıyor. Sen de onlardan birisi isen tahminen de imtihan denilince aklına birinci gelen duygun “kaygı”dır. Lakin unutulmamalıdır ki, dert çok da yaşamsal bir histir. Performans ve motivasyonunu arttırır. Bununla birlikte eşiği geçip artmaya başladığında ömür kaliteni düşürüp ve senin üzere bu binlerce öğrencinin de olumsuz etkilenmesine neden olabilir.

Pekala ne yapmak gerekir?

  • *Öncelikle o gün sıradan bir gün; yalnızca öbür insanların trafikten muzdarip olacağı, ailelerin okul bahçelerinde ve girişlerinde hatta etraflarında sohbet edeceği bir sabah olacak. Şayet genel bir imtihan değilse de tekrar kuşların öteceği, otomobillerin korna çalacağı ve tekrar dönem indirimlerinin olacağı bir gün olacak.
  • Hasebiyle vitamin diye çok beslenmeye, yarın imtihan var diye günlük sisteminin dışında erkenden uyumaya çalışmaya da gerek yok. Şayet buna zorlarsan kendini, fazla mana yükleyerek gerilim seviyeni de arttırmış olursun.
  • Diyelim imtihan sınıfının dışında bir yerde. İmtihan yerine evvelce geldin, oturdun ve güya herkes senden daha düzgün biliyor mevzuları. Hatta ellerin titremeye başladı bile. Karnın ağrıyor yoksa tuvaletin mi geldi? Ya sen sorularla boğuşurken geriden biri sayfasını çevirirse, ya karnın guruldarsa imtihanda? Ya bayılırsan?..Peki bir dakika.. Elinde %100 bir delilin var mı bu türlü olacağına dair? İspat orta, “Elimde başarısız olacağıma dair bir delil var mı ya da o çocuğun sayfayı çevirmesi her soruyu bilerek geçtiğine dair bir ispat mı?” Delilin yoksa; o düşüncen gerçek değildir. Hem karnın guruldarsa merak etme iki dakika sonra çapraz köşedeki kızınki de guruldayacaktır. Güzel tıpkı tekliflerim okul imtihanların için de geçerli.
  • Heyecanın, gerilimin arttıkça, kalbin daha süratli çarpar ve nefesin de hızlanır. Ellerin soğuk soğuk terler tahminen, dayanamayacakmışsın üzere bile gelebilir bazen. İşte bu türlü vakitlerde nefesini yavaşlat ve en makus ne olabilir diye sor kendine. Nefesini burnundan ya da ağzından alırken göğsün yerine karnın şişsin ve biraz tuttuktan sonra ağzından yavaşça ver. Bunu bir kaç defa tekrarlaman hem zihnine ve vücuduna vakit kazandıracak, gerilen kaslarını gevşetecek, hem de kimsenin anlayamayacağı bir antrenman. Diyelim en makûs senaryon gerçekleşti, bu durum dayanılamayacak kadar dehşetli mu? Değil değil mi?
  • Ve insan olduğun için yanlışlarınla, başarılarınla; eksiksiz olmak zorunda değilsin. Her soruyu yanlışsız yapmalıyım dersen, senin işin zorlaşır ve yapabilecekken tahminen de kendine kızmaktan sebep anlayamayacaksın bile ne sorulduğunu. O denli vakitlerde, soru kafanı mı karıştırdı, atla başkasına geç. Zira ona 5 dakika harcağıdında tahminen de 5 soru kaybın oluyor. Daha düzgün anladıklarını yaptıktan sonra geri dönersen performansın artacaktır.
  • Tahminen annenin ve babanın yerine konuşmuş üzere olacağım lakin; sen düşük de alsan yüksek de alsan sizinkiler seni sevmeye devam edecek. Zira sen onlar için değil, kendin için çalıştın ve kendin için imtihana giriyorsun. Biliyorum onlar ve tanıdıklar “Sana güveniyoruz, sen yaparsın” dediklerinde gerilimin ve korkun artıyor lakin tahminen de ne diyeceklerini bilmediklerinden o denli cümleler ağızlarından çıkıyor olabilir. Fazla mana yükleme, aslında her an sana güvenip inanıyorlar.
  • VE unutma ki bu imtihanlardaki başarın senin bedelini belirleyemez. Zira senden ne kişilik, ne fizik, ne de davranış açısından 1 tane daha yok. Yani sen; biriciksin, çok kıymetlisin. Bu bedellilik de bir sorumluluk bir veriyor sana. Ne yaparsan, ne geçerse aklından ve ne hissedersen sana ilişkin. Yani aslında kimse zorla korkutmuyor bizi ya da zorla keyifli etmiyor. Unutma ki; Bizim niyetlerimiz nedeni ile hislerimiz ve yansılarımız ortaya çıkıyor.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir