Çocuk Suçluluğu

Toplumsal bir varlık olarak insan, yeniden toplumsal bir etrafta doğmakta, etrafın koşullarıyla şekillenmektedir. Toplumca yaratılmış din, ahlak ve hukuk üzere üstyapı kurallarına uymakta, kendine verilen vazifeleri yerine getirmektedir. Lakin birtakım durumlarda çocuk toplum ile bağlarını kurmakta problemler yasayabilmektedir ve içinde bulunulan şartlar çocuktaki cürüm davranışını ortaya çıkarabilmektedir.

Çocuk, içinde bulunduğu toplumla ahenk sağlayamadığında karşımıza en kolayından ahenk ve davranış bozuklukları olan, en berbatından de husus bağımlısı olmuş, kısa yoldan para kazanmanın yollarını arayan, başka bir değişle kabahat isleyen birey olarak karşımıza çıkmaktadır.

Toplumun temel yapısını oluşturan ve geleceğin teminatı olan çocuklar açısından cürüm, öğrenilen bir hareket olup yaşı prestiji ile her şeyi öğrenme durumunda olan çocukların her şeyi öğrendiği üzere kabahati da öğrendiği bir gerçektir. Suça yönelmiş çocuklar sorunu bir ülkede yalnız devlet organlarını değil, başta siyasetle uğraşanlar, hukukçular, eğitimciler olmak üzere bütün vatandaşları, ana ve babaları kısaca bütün herkesi ilgilendirdiği ve bu sorunun bir milletin varlığı ve geleceği ile ilgili olduğu tüm çevrelerce kabul edilmektedir.

Çocuk suçluluğu toplumu oluşturan bireylerin toplumsal bir sorunudur. Bu sorun için kullanılan caydırıcılık gayesiyle ceza uygulaması ise sorunun tahlilinde yetersiz kalmaktadır. Genel prestiji ile kabahat ve suçlularla çaba, hata olayı meydana geldikten sonra buna müdahale edilerek hatalıların yakalanması, adalete teslim edilmesi ve cezalandırılmasına odaklanmıştır. Meğer bu probleme tüm gelişmiş ülkelerde olduğu üzere önleyicilik ve tekrar toplumsallaştırma kavramları açısından yaklaşmak gerekmektedir.

Bunun için suça yönelmiş çocukların kabahat işlemesini önlemek ya da en azından minimum ölçüye düşürmek için öncelikle çocukları suça iten nedenleri tespit etmek, sonrasında da tespit edilen bu noktalarda çocukları destekleyecek, ilgilerini, kabiliyetlerini açığa çıkaracak ve geliştirecek, his dünyalarına yanıt verecek kurumlar ve düzenlemelere gereksinim bulunmaktadır. Burada ise gaye, toplumda kabahati işlenmeden önlemek, kabahat işlendiği takdirde ise çocuğu dört duvar ortasına kapatmak ve intikam hislerini onun üzerinde gerçekleştirmek değil, bilakis çocuğa gerçek, mantıklı ve çağdaş biçimde yaklaşmak ve onu ailesine, etrafına topluma faydalı, ulusal ve manevi bedellere sadık ve saygılı olarak yetiştirmektir.

Bu nedenle bir yandan tedbire çalışmaları, başka yandan da infaz kurumlarının niteliğinin yükseltilmesi ve infaz sonrası çocuğa yapılması gereken rehberlik ve izleme hizmetlerinin bir bütün olarak ele alınması, bunun yanında çocukları yargılayan mahkemelerin de, ceza veren bir kurum olmasından fazla çocuğa nasıl rehabilitasyon verileceğini organize eden bir kurum olması gerekmektedir.

Sonuç olarak; çocuk suçluluğunun önlenmesi için gerekli sistemlerin oluşturulması, siyaset ve stratejilerin belirlenmesi, bu mevzuda yapılan araştırma, inceleme ve elde edilen bilgilerin doğruluğuna bağlı bulunmaktadır. Yapılan çalışmalar sonucunda elde edilen istatistik datalar ne kadar gerçeği yansıtırsa, sorunun nedenlerinin, boyutlarının belirlenmesi, kollayıcı, önleyici ve uygunlaştırıcı tedbirlerin alınması da o kadar tesirli ve gerçekçi olacaktır.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir