Ergenlik ve Aile

Aile içi bağlantı hepimiz için kıymetli ve gereksinim duyduğumuz bir kavramdır. Anne ve babanın, bebeği ile bağlantısı onu dünyaya getirmeye karar verdiği an ile başlar.

0-6 yaş periyodun de aileye olan bağlılık çocuk tarafından en ağır seviyededir. Bu devirde ve ergenlik devrin de yaşananlar çocuğun şahsî gelişimine ve yetişkinlik devrine en tesir eden periyotlardır . Anne-baba ile kurulan inançlı ve inançsız bağlanma tipleri bu devirde gelişim gösterir.

İlkokul periyodunun başlaması ile , çocuk ebeveynlerinden sonra itimat duyduğu ve öğretileri olduğuna inandığı öğretmenini tanır. Ailenin çocuğunu teslim ettiği öğretmene karşı bir bağlılık başlar. Bazen çocuklar, ebeveyni ve öğretmeni ortasında çatışmalar yaşarlar. ” Hayır anne sen yanlışsız anlatamadın, öğretmenim o denli değil, bu türlü anlatıyor ” yada ” yarın ödevimi yapmazsam, öğretmenim üzülür ” üzere telaffuzlarla ailesi üzere itimat duyduğu öğretmenine karşı sorumluluk alır. Ergenlik periyodunun başlaması ile çocuğun, toplumsal etrafa karşı farkındalığı artar ve yaş ilerledikçe toplumsal ömür da inanç duyacağı bağlar geliştirir. Bu periyoda kadar yaşanan meseleler yalnızca anne-baba ile paylaşılırken, daha sonra hem anne-baba ve ek olarak arkadaş etrafı ile paylaşımlar artar.

Bu süreçlere kadar;

Duygusal, itimat ve sevgi ortamını sağlayan , çocuğunun yaşadıklarını kabul eden, , çocuğunun yaşantısına hürmet gösteren,olaylar ortasında neden-sonuç alakası kurarak açıklamalarda bulunan, hudutları anlatan ebeveynler bizlere ”uyumlanmış bir aile” yaklaşımını yansıtır ve maalesef ki çok azımızın uyumlanmış bir ailesi vardır.

Telaşlı, inançsız, hayatın zorluklarına karşılık yaşamış olduğu gerilimi çocuğun cürmü üzere çocuğa yansıtmak, dinlememek, kalabalık önünde azarlamak, eleştirmek üzere durumlara maruz kalmış bir çocuk yaşı ilerlediğinde ,

” ben küçükken ailem çok meşguldü, duygusal bağımız gelişmedi ” bildirisi alır…

15 yaşındaki bir ergenin yaşamış olduğu sıkıntılarını yalnızca kendi yaşında ki akranları ile konuşması, onlardan duygusal dayanak alması ve etrafında inanç duyulacak insanlara sahip olması tabiki çok hoştur. Lakin insanın yaşı kaç olursa olsun duygusal dayanağı ve şartsız kabulü her vakit ailesin de arar. Bu durumu karşılayamayan, duygusal olarak bağ kuramayan ailelerin çocuklarında yanlış arkadaşlıklar,alkol ve husus kullanımı, akademik başarısızlık, depresyon, korku bozuklukları,yeme bozuklukları ve şizofreniye kadar gidebilecek patolojiler meydana gelebilir.

Şayet çocuklarınıza yalnızca konut ödevlerini tertipli yapmasını,odasını toplu tutmasını ve mesken işlerine yardım etme üzere sorumluluklar yüklemek, çocuklarınızın sizden uzaklaşarak yalnızca akranları ile fazla bağ kurma, aile içi çatışma,geç saatlere kadar dışarıda kalma isteği, fazla para harcama isteği üzere patoloji belirtileri karşımıza çıkmaktadır.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir