GELİŞEN TEKNOLOJİ VE ÇOCUKLARIMIZ

Şu sıralar 30’lu yaşlarını süren ve çocuk sahibi olan anne babaların daima konuştukları ortak bir
husus var; Bizler küçükken dışarıda arkadaşlarımızla birlikte vakit geçirir, top oynar, bisiklet sürerdik.
Vaktin nasıl geçtiğini bir türlü anlayamazdık. Hatta dışarıdan meskene girmek istemediğimiz için Anne ya
da babamızdan sağlam bir fırça yerdik fakat sonraki ve sonrasındaki günlerde tekrar kendi bildiğimizi
yapardık. O günler eğlenceliydi, o günler sevinç doluydu, paylaşmanın ve arkadaş olmanın tadı o
günlerde başkaydı…
Tekrar tıpkı anne ve babalar kendi çocukları ile ilgili bu hususta bir serzenişe de sahip
olabiliyorlar haklı olarak; benim çocuğum sokağa çıkmıyor, benim çocuğum arkadaş edinme
konusunda isteksiz, daima bizimle birlikte olmak istiyor bu esnada da elinde ya bir cep telefonu, ya
bir tablet ya da oyun oynayabileceği öteki bir teknolojik aygıt var…
Hatırlar mısınız bizlerin, hani şu şimdilerde 30’lu yaşlarını süren neslin çocukluk
periyotlarında yalnızca birkaç teknolojik aygıt vardı. Bu aygıtlara dokunmak, onları kurcalamak ve
kullanmak tahminen pek çoğumuz için anne ve babasından müsaade alınmasını gerektiren bir manaya sahipti.
36 poz çeken fotoğraf makineleri, besledikçe ekrandaki imgesi büyüyen sanal bebekler, hatta
konutumuzun baş köşesine yeni yeni teşrif etmeye başlamış üstü tahminen de dantel örtüyle örtülü o kocaman
bilgisayarlar. Hatırladınız değil mi, hani şu internete bağlanmak için 146’yı aradığımız bilgisayarlar.
Neden uzaktı ya da zordu o günlerde bu imkanlara ulaşmak? Pek çok sebebi olabilir maddi
şartlar tahminen, tahminen de gereksinimlerimizin şimdi teknoloji alanına gerçek kaymamış olması , tahminen de bakış
açımız, ferdî ya da toplumsal alanda dışarıda geçirilebilecek vaktin bizim için kıymetli olduğunu
bilmemiz ve de ülkemize ithal edilen eserlerle ilgili var olan şartlar…
Son vakitlerde akıllı telefon ya da tabletle tanışmamış bir çocuğun varlığından kelam etmek
neredeyse mümkün değil üzere görünüyor. Üstelik bu araçlarla tanışma vakti maalesef ki 2-3
yaşlarına kadar inmiş durumda. Bu da ister istemez anne ve babaları endişelendiriyor.
Pekala buna neden olan şey ne? Neden çocuklar artık evvelce olduğu üzere dışarıda oynamak
yerine konutta tek başına olmayı tercih edip cep telefonu ya da tabletlerle vakit geçiriyor? Bunun
bizlerin denetim edebileceği ve edemeyeceği pek çok nedeni olabilir. Daha çok denetim edebileceğimiz
nedenler üzerinde durmak istiyorum. Birincisi meskende akıllı telefon ya da tabletle vakit geçiren bir
Anne ve Babanın varlığı diyebiliriz tahminen, buna ek olarak bazen yetişkinlerin olduğu ortamda çocuğun
bir nebze “oyalanabilmesi, uslu durması” için ebeveynlerden birinin akıllı telefonunu çocuğa vermesi,
akıllı telefonlarının ve içindeki oyunların artık çocuklar ortasında maalesef ki bir toplumsallaşma aracı
haline gelmesi, okulda bir ortaya gelen çocukların birden fazla kez bu mevzu üzerine dialog kuruyor olması,
arkadaşlarından birinin bu aygıtlara rahatlıkla erişim sağladığını gören bir çocuğun neden benim yok
demesinin akabinde tahminen etrafıyla bu bahiste rekabete girmesi, akabinde Anne ve Babanın
istemeden de olsa buna araç olması…Bunun dışında burada yazmakla bitiremeyeceğimiz pek çok
farklı neden de bu alışkanlığın oluşmasında katkı sağlıyor olabilir.

Pekala bu alışkanlık ya da bağımlılık durumu çocuklarımızı nasıl etkiliyor?
Akıllı telefonların yaydığı manyetik dalgaların olumsuz tesirlerine maruz kalınması durumu
ortaya çıkıyor,
Odaklanma ve dikkat sorunları ortaya çıkıyor: çocuk sanal dünyada o kadar renkli ve çeşitli
uyarıcılarla etkileşim haline geçiyor ki gerçek dünya vakitle ona tekdüze gelmeye başlıyor ve ilgisini
kaybedebiliyor. Derslerinden uzaklaşıyor,
Gerçeği kıymetlendirme ve muhakeme yapma gücünün zayıflamasına sebep oluyor,
Bağımlı durumdaki bir çocuğa bu bahiste kısıtlamalar getirildiğinde Ebeveyn ve çocuk
ortasındaki bağın bozulmasının yeri oluşuyor,
Sanal dünyada var olan oyunlardaki zorbalık ögelerinin gerçek dünyaya taşınması riski kelam
konusu oluyor, çocuk arkadaşlarına karşı kaba bir tavır taşımaya başlıyor,
Arkadaş etrafından ve toplumsal ortamlarından uzaklaşılmasına neden oluyor,
Sorumlulukların yerine getirilmesinin önünde mani oluyor,
Uykusuzluk, baş ağrısı, görme kusurlarına sebep oluyor, tertipli beslenmenin önüne geçiyor,
daima birebir durumda bir aktiflik yapmak vakitle kas ve iskelet sistemini de olumsuz etkiliyor,
Internet’in ve akıllı telefonların imtihanlarda kopya aracı olarak kullanılma mümkünlüğü ortaya
çıkıyor,
Internet ortamı yalnızca çocukların olduğu bir ortam değildir, arka niyet taşıyan yetişkinlerde bu
ortamdadır hasebiyle bu kimselerin çocuklarla irtibata geçme mümkünlüğü artıyor.
Neler yapılabilir?
Çocuklara elbette baskı ve tehdit ile yaklaşılması işe yaramayacaktır. Onların günlük hayatta
kendi yaşına uygun sorumluluklar almasına takviye olmalısınız, sorumluluklarını yerine getirdikçe
muvaffakiyetlerini övmeniz onlara yeterli gelecektir. Kesinlikle bir program dahilinde sizin müsaade verdiğiniz müddette ve
sizin müsaade verdiğiniz oyunları oynayabileceklerini onlara düzgün anlatmalısınız, ebeveyn filtrelemesinin
kullanılması faydalı olacaktır. Interneti daima açık bırakmamanızı, vakit zaman şifrenizi
değiştirmenizi tavsiye edebilirim. Bu tip mevzularda karar verici düzeneğin sizler olduğunu mutlak
surette anlamaları gerekmektedir. Lakin tüm bunlardan değerlisi çocuğunuza vakit ayırmanız,
ayırdığınız vakti nasıl geçireceğiniz hakkında bir fikre sahip olmanızdır. Olumlu rol model olan Anne
ve Babalar elbet ki çocuklarının Bedensel ve Ruhsal gelişimine en gerçek ve gerekli katkıyı
sağlayacaktır.
Teknolojinin hayatımızı kolaylaştırdığı inkar edilemez lakin az önce bahsettiğim problemlere da
neden olduğu aşikar. Burada biraz da bizlerin teknolojiyi nasıl kullandığı sorusu ortaya çıkıyor ne
dersiniz?

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir