Mutsuzluk Sanatı, Neden Mutsuz Oluruz?

İnsanoğlunun gelişim sürecine baktığımızda eskiye göre çok daha fazla çalıştığımızı, daha fazla şeye
sahip olduğumuzu lakin buna karşın daha inançsız ve daha mutsuz olduğumuzu görmek hiç de güç
olmasa gerek.

Her şey için dört bir yanımızda kurslar açılıyor, kitaplar yazılıyor, keyifli olmanın on yolu, huzuru
yakalamanın sırları, insanları etkilemenin prensipleri, bilmem kaç vakitte bir milyon dolar kazanmanın
tekniği… Her şeyin öğrenilecek bir şey olduğunu ve bunu başarabileceğimizi söyleyen bir sürü insan.

Çekimin yasası; cihandan isteyin ve sahip olun sloganlı yüzlerce garip kitap. Herkes size nasıl keyifli,
varlıklı ya da tanınan olacağınızı öğretmeye çalışıyor.

Buda ‘’Acının kaynağı istemektir’’ der. İstedikçe ve sahip olamadıkça mutsuzluğa sürükleniriz. Birtakım
maddi şeylere sahip olmanın ya da bilgiye ulaşmanın peşinde koşarken biz, ömrün bilgeliğini kaçırır
olduk.

Mutluluğun kriteri yüksek maaşlar, marka kıyafetler, toplumsal paylaşım sitelerindeki arkadaş sayılarımız
oldu.

Herkes daha fazlasına sahip olmak için gece gündüz çalışıyor. Denize sıfır bir yazlık, daha yüksek model
bir otomobil ve daha fazla beğenilmek için durmadan çabalıyor insanoğlu. Varlıklı ya da tanınan olunca
keyifli olacağımızı düşüyoruz.

10 tane konutunuz olsa birinde oturabilirsiniz, 5 tane yazlığınız olsa birine gidebilirsiniz, 20 tane otomobiliniz olsa
birine binebilirisiniz.

Ünlü düşünür Montaigne’nin dediği üzere ‘’Dünyanın en büyük tahtına dahi otursanız, oturduğunuz şey en
nihayetinde kendi kıçınızdır’’.

Tüm ömür hayallerimiz bir konut, bir otomobil, yüksek bir maaş maksatları ortasında sıkışmış durumda. Bunlara
ulaşmak için o kadar yoruluyoruz ki konuta geldiğimizde koltuğa yığılıp birbirinin birebiri dizileri izlemekten ya
da neredeyse hiç değişmeyen birkaç web sitesinde gezinmekten öbür yaptığımız bir şey kalmıyor.

Memnunluğu dış dünyada ve insanlarda aramak yerine, kendi iç dünyamıza bakmayı denemiyoruz bir türlü.

Gitgide yalnızlaşıyoruz. Dünyanın öbür ucunda hiç tanımadığımız ve büyük olasılıkla hiçbir vakit bir
ortaya gelmeyeceğimiz beşerlerle sohbet edip memnun olmaya çalışırken, yanı başımızda iş arkadaşımızla
ya da komşumuzla samimi iki sohbet etmiyoruz.

Yakınlaştığımız şey ruhlar değil sadece bendenler.

Kısa müddette sevişmeyle sonlanan, bir daha görüşmenin gerekmediği yakınlaşmalar. Bir ortaya gelince
bizi terk eden sevgilimizle başlayıp, canımızı sıkan işverenimizle biten birbirinin birebiri sohbetler.

Herkes yaralarını saklıyor, aslında olmadığımız bir ben sunup, sonra o yalancı benin sevilmesini
bekliyoruz. Şu an anımsayamadığımız ünlü bir müzikçinin kelamları geziniyor aklımda ‘’Benim için en güç
olan şey sabah uyandığımda kendimi yalnız hissetmem, üstelik yanımda biri uyurken!’’

Hayatın sanıldığı kadar güç ya da karmaşık olmadığını düşünüyorum.

Ünlü psikolog A. Maslow ‘’ihtiyaçlar hiyerarşisi’’nde sağlıklı insanın 4 temel muhtaçlığı olduğunu söyler.

Birinci basamakta yeme-içme ve cinsellik, ikinci basamakta barınma ve inançta olma, üçüncü
basamakta sevme-sevilme, ilişkin olma ve dördüncü basamakta toplum tarafından onaylanma-beğenilme
muhtaçlığı. Bu dört gereksinimi karşılayan kişinin sağlıklı bir insan olarak ömrünü sürdüreceğini savunmaktadır.

Bakıldığında herkes bunlara sahip olmak için çabalıyor üzere görünse de ölçüyü kaçırınca problemler baş
gösteriyor. Çok yemek takıntısı obeziteye, konut sahibi olma takıntısı ömrü erteleyip işkolik olmaya,
sevilme muhtaçlığının saptırılması, münasebet bağımlılığına ya da çorap değiştirir üzere sevgili değiştirmeye, toplumsal
beğeni isteğinin abartılması bizi olmadığımız üzere biri olmaya sürüklüyor.

Özetle memnun bir hayat için; bir mesken, doymuş bir mide, temel gereksinimlerimizi karşılayabilmek için KÂFİ
ölçüde para, dostlara ve hobilere ayrılmış vakitlerin kâfi olduğuna inanıyorum.

Ömür dediğimiz şey hepi topu 75 yıldan ibaret. (Tabi şanslıysanız!)

Ben 75 yılı 3’e bölüyorum; birinci 25 yılda aslında çocukluktu, ergenlikti, okuldu derken ne olduğunu
anlayamıyorsunuz. Son 25 yılda tabip oluyorsunuz; kalp nerede, böbreklerde nerede, tansiyona ne yeterli
gelir, sıhhatle ilgili bir sürü şey öğreniyorsunuz. Geriye 25’le 50 yaş aralığında sağlıklı, şuurlu, bir vakit
dilimi kalıyor. Onu da hırslarımızla, geçmişin hayal kırıklıklarıyla, geleceğin korkularıyla harcamamak
gerek. Dediğim üzere hayat 3 modül ve en işe fayda kesimini nasıl yaşayacağınızı düzgün düşünmek gerek…
Hayatta 3’ün 1’ini alabiliyorsanız ne ala…

Boşa geçen bir ömrün; orta yaş buhranları, diğerlerini suçlamalar ve pişmanlıklarla geçmesini
istemiyorsak tahminen de oturup hayatımızı tekrar gözden geçirmenin tam vaktidir.

Ömür ileri yanlışsız yaşansa bile lakin geriye gerçek anlaşılabilir. Bu güne kadar ne yaşadık ve bundan
sonra ne yaşamak istiyoruz? Ve en değerlisi öldükten sonra mezar taşınıza ömrünüzü özetleyecek ne
yazılacak!!! Bi düşünün derim.

Hayattan 3’ün 1’ini aldığınız bir ömür sürmeniz dileğiyle.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir