Tüp Bebek Tedavisi Aile ile Paylaşılmalı Mı?

Tüp bebek tedavisi, makul günlerde klinikte doktorların denetiminden geçilerek, muhakkak analizler ve süreçlere maruz kalınarak yürütülen tıbbi müdahalelerden oluşan bir tedavi üzere görünse de aslında art planda epey güçlü bir sosyokültürel hemzemin üstüne konseyi bir sürecin içinde işlemektedir. Klinikte muayenesi biten hasta, ya konutuna ya işine geri dönmekte, hayatına kaldığı yerden devam etmektedir. İnfertil olmak, çocuk sahibi olma konusunda medikal pürüzlere takılmak esasen gereğince kendisini eksik, yetersiz hissetmesine sebep olurken etrafındaki insanların yaklaşımları bu hisleri körükleyerek vakitle içe kapanmalarına, aile alakalarının bozulmasına sebep olmaktadır.

Çok değil evlilikten 3-5 ay sonra başlar sorular:

Ne vakit çocuk yapacaksınız? Ben ne vakit torun seveceğim?

Bu cümleler çocuk düşünmezken hiç rahatsız etmez ancak düşünmeye başlayıp, bir de tedavilere başvurup hala ulaşamamışken bu cümlelere ne manalar yüklenir ne anlamlar…

Ne vakit torun seveceğim? Kayınvalidenin bu cümlesi aslında gelin tarafından şöyle okunur… Hiçbir vakit torunum olmayacak mı? Beni bu histen yoksun mu bırakacaksın! Aslında gereğince eksiklik duygusu içerisinde boğulurken bir de bu soru, nasıl bir baskı nasıl bir gerilim ögesi haline gelecek onlar için. Bu soru aslında en hafif olanı. Soruların dışında bir de yapılan yorumlar var tabi…

*Bu kadar gerilim yapmasan resen olacak!

*Bu kadar kilolu olmasaydın hamile kalabilirdin!

*Kafana taktığın için olmuyor!

Bunları bir kanser hastasına söylediğinizde alabileceğiniz yanıtları düşünebiliyor musunuz!

Çiftler en çok anlaşılmayı istiyorlar en yakınlarından, ailelerinden. Zati bu yolda o kadar çaresiz hissediyorlar ki, bir de aile büyüklerinin yaptıkları yorumlar, onları yapayalnız kalmaya itiyor. Tedavinin varlığı gereğince gerilim yaratırken telefonda kayınvalidenin “Ayşe de gebeymiş biliyor musun!” demesi omuzlardaki yükü ikiye katlıyor ve anne olma hissinin geri plana itilip beklentiyi karşılamaya yönelik tasaların ağır olarak ortaya çıkmasına sebep oluyor ve tahminen de tedaviyi dolaylı yollardan olumsuz etkileyip negatif olmasına bile sebep olabiliyor. Ağızdan çıkan her kelam işte bu kadar önemli! Kayınvalide diyorum zira klinik görüşmeler değerlendirildiğinde bahsettiğim diyalogların ekseriyetle gelin-kayınvalide ortasında yaşandığını gözlemliyoruz.

Aslında her şeyin bu kadar açık konuşulmadığı vakitler da oluyor. Örneğin bir akrabanın yeni doğan bebeğine ziyaret için yalnızca “ayıp olmasın” diye ruhsal baskı uygulayarak daha dün “anne olamadığını öğrenmiş” gelin, bu ziyarete zarurî tutulabiliyor. Sadece ayıp olmasın diye yaşadığı kayıp sonraki günü tekrar yaşatılıyor…Bilerek ya da bilmeyerek…

Bir de anne olamamayı doğurgan olamama, hamile kalmayı becerememe üzere güya denetim edilebilir bir şey de onlar yapamıyormuş havasında sunan aileler var. Sanki şeker hastalığı ya da kalp hastalığı olan birine de bunun onların beceriksizliği olduğunu söyleyebilirler miydi!

Pekala aileler ne yapmalı?

Öncelikle empati kurun, birebir şeyi siz yaşasanız ne hissederdiniz?

Onlarla işbirliğine girin, istemiyorlarsa aile toplanmalarına gitmeleri için zorlamayın

Tedavi sürecinde onlara takviye olabilmek için ne yapmanız gerektiğini sorun

En yakın arkadaşının, kardeşinin, görümcesinin gebe kaldığı haberini almanın onun için ne kadar acı verici olduğunu iddia ettiğinizi söyleyin

Şayet eşi tabip denetimlerine gidemiyorsa onunla gidebileceğinizi söyleyin

Sorunun kaynağının kıymetli olmadığını bunun ortak bir sorun olduğunu ve tahlili için hepbirlikte hareket edeceğinizi belirtin

Ağlarken,üzgünken “üzülme, ağlama, tekrar denersiniz” yerine “ne kadar üzgün olduğunu görebiliyorum, hislerini, fikirlerini paylaşmak istersen buradayım” deyin

Tedavi gebelikle sonuçlanmazsa “niye olmadı, artık ne olacak” üzere çiftin de yanıtını bilemeyeceği sorular sormayın.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir