Beni Hasta Ettiler, Sen de İyileştir

Danışanların verimli bir terapi süreci geçirmek için hangi evrelerden geçtiklerine biraz bakalım. Çok net olarak söyleyebilirim ki; dayanak almaya karar veren kişinin bu kararı içine sindirilmiş bir karara dönüştürmesinin basamakları vardır.

Birinci evre; dayanak almaya gereksinimim var diyebilmek

İkinci etap; dayanak almak istiyorum kararını vermek

Üçüncü basamak; bunun için harekete geçip randevu almak

Dördüncü evre; randevuyu ertelemeden, vazgeçip iptal etmeden randevuya gelmek.

Buraya kadar olan süreçte bizlerin haberi olmuyor. Hatta bazen randevu alıp birkaç erteleme ya da vazgeçme evresinden sonra sorun uygunca dayanılmaz boyutlara ulaştığında bizlere geliyorlar.

Danışan randevuya geldiğinde bizi bekleyen en büyük direnç kişinin neden orada olduğuna verdiği karşılıktır. Ben çok mutsuzum çünkü……kişinin bu boşluğu doldurduğu cümle aslında güzelleşmek için hangi noktada olduğunu bize gösterir. Zira genelde verilen karşılık şudur. Ben çok mutsuzum zira bana haksızlık ettiler, beni üzdüler, onlar berbat insanlardı, ben mağdurum, başıma gelenlerin sorumluları öbürleri. Yani özetle; Beni hasta ettiler, sen de iyileştir!! Hasta olmamın ya da mutsuz olmamın sebebi dışarıda bir kaynaktı, güzelleştirecek olan da yeniden dışarıda bir kaynak!!! İçinde bulunduğumuz durumun sorumluluğunu almayarak, bu sorunu çözebilmek için kendi iç kaynaklarımızı kullanmayıp sorumluluğu dışımızdaki etkenlere bağladığımız sürece, sorumlulukla birlikte bir şeyi daha dışarıya teslim etmiş oluyoruz. “GÜÇ”ü.

Dünya üzerinde yaşayan insanların meseleleri ortaktır. Hiç kimsenin yaşamadığı değişik bir sorunu olan kişi yok. Lakin benzeri bir durumda bir kişi altüst olurken çok daha şiddetli bir durumda öteki birisi çok çabuk toparlanabiliyor. Buradaki temel fark şahısların yaşadıkları durumun kaynağını yorumlama biçimleri. Birinci kümeye Depresyona Eğilimli Küme dersek bakış açıları şu halde; ben mutsuzum zira; benim eşim berbattı, babam berbattı, işverenim berbattı, piyasa kötüydü… o yüzden ben bu durumdayım diye yorumluyorlar. Yani oklar daima dışarıyı gösteriyor. Kişi o durumda büsbütün pasif, kurban rolünde. Hal bu türlü iken sorun dışarıda olduğu için tahlil de daima dışarıda kalmaya devam ediyor. İkinci kümeye da Depresyona Eğilimli Olmayan Küme diyelim. Bu şahıslar de birinci başta dış faktörleri suçluyorlar lakin daha sonra bir şey daha yapıyorlar. Okları tekrar kendilerine çevirip; evet o makûs biriydi lakin onu hayatıma ben aldım, hayır demem gereken yerde hayır demedim, hudutlarımı koruyamadım, vs.. Yani durumla ilgili sorumluluğu almaya başlıyorlar. Yaşadıkları meseleyle ilgili pasif durumdayken etkin duruma geçebiliyorlar. Artık yapacakları şeyleri var, yapacak şeyleri olduğunda da depresyona girmiyorlar, girseler bile kolaylıkla toparlanabiliyorlar. Kurban rolünden çıktıkları için hayatlarıyla ilgili denetim sahibi olabiliyorlar. Zati depresyona eğilimli olmayan kişi depresyona girmeyen kişi değildir. Depresif moddayken geri çekilip güç toplar ve silkinip harekete geçerek durumdan kurtulmak için adım atar.

Sonuç olarak başta saydığımız güzelleşmek için içine sindirilmiş karar basamaklarına dönersek; beşinci evre kurban rolünden çıkıp, durumla ilgili sorumluluk almaya hazır olmak.

Yani hiç kimse kimseyi hasta edemez! kanser edemez!, yaşama sevincini elinden alamaz. Tıpkı vakitte öbür birisi de biz efor göstermez isek bizi güzelleştirip sihirli değnek tesiri yaratamaz.

Yeni cümlemiz; geçmiş yaşantımdaki kararlarım ve davranışlarım beni mutsuz etti, bunları değiştirip memnun olmayı seçiyorum ve bunun için de sorumluluk alıp gayret göstermeye kararlıyım.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir