Tecavüz

Gazetelerde, son yıllarda giderek artan bir sıklıkta tecavüz ve taciz haberleriyle karşıla-şıyoruz. Bu haberler yetişkinler ortasındaki olaylara ait olabildiği üzere, sıklıkla yetişkinlerin çocuklara, hatta çocukların çocuklara karşı işlediği taciz ve tecavüz hatalarıyla da ilgili olabiliyor. Bir çoğumuzun zihnindeki tecavüzcü imgesi, eski Türk sinemalarındaki gaddar, psikopat tiplerle örtüşüyor. Meğer, sanılanın tersine, tecavüzcülerin büyük bir kısmı, birinci bakışta hiç bir halde şüphelenmeyeceğimiz, olağan görünümlü bireylerin ortasından çıkıyor. Ve yeniden düşünülenin bilakis, yurt dışında ve bilhassa ABD’de yapılan araştırmalara nazaran, tecavüze ve tacize uğrayan şahıslar %85’e ulaşan oranlarda tecavüzcüyü ya da tacizciyi daha evvelce tanıyorlar.

Tecavüz ve taciz teşebbüsüyle karşılaşanların yarıdan daha fazlası, tanıştığı ve birlikte çıktığı birisi tarafından taarruza uğruyor. Bu ataklar, kimi durumlarda şimdi yeni tanışmış ve fakat sonlu ortamlarda tanıma fırsatı bulunulan bireyler tarafından gerçekleştirilirken, kıymetli bir kısmı da iş, arkadaş ve akraba etrafında yer alan şahıslar tarafından yapılmaktatır. Dikkati çeken bir öbür nokta, tecavüzcülerin hatırı sayılır bir kısmı tecavüz olayını kameraya kaydetmek, hatta internet ve gibisi ortamlarda paylaşmak muhtaçlığı duyması.

Tecavüz teşebbüsünde bulunan erkeklerin kıymetli bir kısmı (daha ender karşılaştığımız bayanların erkeklere ve çocuklara karşı olan hareketlerini bu yazının kapsamı dışında tutuyoruz) aksiyonunun tecavüz ya da taciz olmadığına inanıyor. Alakada bulundukları bireyle olan daha evvelki tanışıklıklarını, samimiyet ve paylaşımlarını ya da daha evvelce istek ile gerçekleşmiş olan cinsel tecrübelerini öne sürerek, karşı tarafın isteğini her seferinde sağlamak zorunda olmadıklarını öne sürüyorlar.

İngiltere üzere gelişmiş, çağdaş bir kültürde dahi, insanlara bir tecavüz olayı ile ilgili fikirleri sorulduğunda, yaklaşık her üç bireyden biri, bayanın hal ve hareketleri, giysisi, çok alkollü olması üzere nedenlerle, amiyane tabiriyle ‘fingirdediği’ için ‘kaşındığı’ ve karşı karşıya kaldığı olayı hakettiğini tabir ederek, tecavüzün sorumlusu olarak bayanı göstermektedirler. Bütün bu şartlar içerisinde mağdurun, yaşadığı gerçeklikle yüzleşmesi ve yaşadığı olayı rasyonel bir biçimde ve adil hislerle değerlendirmesi pek mümkün olamıyor.

Tecavüz ya da taciz eden kişi mağdurun, amiri ya da patronu pozisyonundaysa, ortalarında otorite bağı varsa durum daha da vahim hale geliyor. Ortada itimada dayalı yakın bir ilgi bulunduğu, iş ve meslekle ilgili riskler kelam konusu olduğu için mağdur kendi korumakta çok daha fazla zorlanıyor. Bu teşebbüsün şikayet konusu olması durumunda, mesai arkadaşları, eş ve akrabalar tarafından duyulma riski ve buna eşlik eden başka telaşları mağdur büyük bir şok olarak yaşar. Şayet daha evvelce bu türlü bir mümkünlük için ruhsal hazırlığı yoksa, yaşadığı bu şok nedeniyle karşı karşıya kaldığı durumu çabucak ve hakikat bir halde değerlendirebilmesi ve kendisini koruyabilmek için gerekli çabayı gösterebilmesi neredeyse imkansız hale gelir. Saldırgan bir akraba (örneğin enişte) olduğunda, eşin yakın arkadaşı ya da yakın bir arkadaşın eşi olduğunda durum daha da başedilmesi güç bir hale geliyor. Şayet mağdur çeşitli nedenlerle cinsel bir mahrumluk duygusu içindeyse, akın esnasında cinsel haz aldığını farkettiyse ya da bundan şüphelendiyse kendini affetmesi, suçsuzluğunu kabüllenmesi artık mümkün olamıyor.

Tecavüzün mağduru olan bayan, acı, utanç ve suçluluk hisleriyle başedemediği için, tecvüzün sorumlusu olarak kendisini görüyor ve %95 üzere oranlarda şikayette bile bulunmuyor. Bu çıkmaz içerisindeki bayanların üçte biri kendini cezalandırma, kabahatini telafi etme aracı olarak intiharı düşünüyor. Geçtiğimiz yıllarda İngiliz gazetelerinde insanı şoke eden bir haber yer almıştı. Bir İngiliz tecavüz ettiği bir bayanın şikayeti üzerine tutuklandı ve soruşturmanın ilerlemesiyle, bu kişinin son iki yıl içerisinde 1,000’den fazla bayana tecavüz etmiş olduğu ortaya çıktı. Çeşitli nedenlerle bayanların hiç birisi isimli mercilere şikayette bulunmamıştı.

Tecavüzün ve tacizin mağduru yetişkinler değil de çocuklar olduğunda, ortaya çıkan yıkımları telafi etmek ve yaraları sarmak o ölçüde güçleşiyor. Pek çok çocuk yaşadığı olayın vehametini ve manasını kavrayacak bir idrake ve olgunluğa şimdi sahip olmadığı yaşlarda bu hücumlarla karşılaşıyor ve yetişkinlerdekinin tersine, uzun müddetler, tekrarlayıcı bir biçimde bu travmaları yaşamak zorunda kalıyor. Biraz daha ileri yaşlarda olup, yaşadıkları olayın vehameti ve manası hakkında yarı açık yarı kapalı bir fikre sahip olan çocuklar da, ya tehdit edildikleri ya da olay açığa çıktığında cezalandırılacaklarına inandıkları için, yaşadıkları durumu ailelerine ve yakınlarına açıklayamıyorlar. Ensest hadiseleri kelam konusu olduğunda, kimi durumlarda anneler ya da aileler tarafında görmezden geliniyor ya da örtbas ediliyor.

Bir çok çocuk, yaşadıklarının travması ve örseleyici hisleri ile ilerleyen yaşlarda yüzleşmek ve bunlarla başetmek zorunda kalıyor. Bu türlü bir utancı yaşamak zorunda kaldıkları için kendilerinden nefret ettikleri üzere, vaktinde yaşadıklarını fark etmedikleri ve kendisini korumadıkları için de ebeveynlerinden de nefret ederler ve onları affetmekte çok zorlanırlar. Tacizler kız çocuklarının eş seçimlerini tesirler çoğunlukla inançlı bağlılıklar yaşayamayacakları kusurlu eşler seçmelerine neden olur. Birçoklarının tertipli ve istikrarlı evlilikleri olmayabilir ya da hiç evlenmezler ve kendilerine eş seçemezler. Eşleriyle ve babalarıyla sorunlu ve sıhhatsiz bir bağlantı sürdürmek zorunda kalabilirler. Erkek çocukları cinsel kimlikle ilgili meseleler yaşayabilir. Eril güçleri baskılandığı için, eril kimliklerini oluşturmakta ve geliştirmekte zorlanırlar.

Tecavüzün tabiatı ve tecavüzcünün kişilik yapısına ait bilhassa ABD’de ve öbür gelişmiş ülkelerde pek çok araştırma ve çalışma mevcuttur. Kişilik gelişimini çeşitli nedenlerle tamamlayamamış, patolojik bir kişilik geliştirmiş ve bu nedenle toplum içerisinde kendini bütünleyici ve tamamlayıcı bir formda üretemeyen, toplumsal etrafı ile uyumlu ve doğal alakalar kuramayan, eril kimliğini olağan toplumsal münasebetler içerisinde yaşayamayan tecavüzcüler de bizim ortamızdan çıkıyor. Onları da istisnasız saygın ve düzgün niyetli anne-babalar yetiştiriyor. Bu noktada sahiden çok düşünmeye muhtaçlık var. Sağlıklı bireyler, sağlıklı yetişkinler yetiştirebilmek için sağlıklı bir toplum olmamız gerektiği açık.

Tecavüz, “bir kişinin kendi istekli ve şuurlu onayı olmadan cinsel bağa sürüklenmesi” olarak tanımlanabilir. Bir öbür deyişle; bir kişinin cinsel ilgiye hayır diyebilme hakkının ya güç ya da tehdit kullanılarak, ya da alkol, uyuşturucu ilaç yahut gibisi hususlar kullanarak ortadan kaldırılması, yaşanan olayın tecavüz olarak tanımlanması için kafidir. Cinsel ilgide bulunulan kişi, gerçek ve rasyonel karar verebilme yetisini ortadan kaldıran bir mental bozukluğa yahut geriliğe sahipse yahut istek gösterebilme yaşının altında bulunuyorsa, bu bireyle kurulan cinsel bağ de tecavüz olarak tanımlanır. Bu aksiyon eşe karşı işlenmiş olsa dahi sonuç değişmez.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir